Hoewel ik mij officieel nog maar iets meer dan een jaar docent instructeur mag noemen vanuit de Nederlandse reanimatieraad, zie al jaren instructeurs die de plank vaker mis slaan dan raak. Dit was voor mij ook de reden om te beginnen met het schrijven van inmiddels 2 e-books. Ik kan mijn verhalen vaak niet geheel foutloos schrijven, maar de boodschap is daarom niet minder waar. De kwaliteit van ons eerste hulp onderwijs gaat met sprongen achteruit. De gemiddelde instructeur heeft te weinig didactische vaardigheden om adequaat om te kunnen gaan met veranderingen in het gedrag van de cursist.
Doordat de bekende instanties steeds hoger in hun ivoren toren kruipen raken ze de affiniteit met de werkvloer kwijt. Het is namelijk niet de instantie uit wiens naam je les geeft die de kwaliteit bepaalt. Nee, het gaat om de instructeur die voor de klas staat. Uiteindelijk is de instructeur de gene die voor de kennis overdracht moet zorgen waardoor de cursist aan het einde weet wat hij/zij moet doen. Toch slagen de huidige instanties er niet in om de kwaliteit van het onderwijs drastisch te verbeteren. Wordt het dan tijd voor een nieuwe instantie? Een instantie die wel bezig is met kwaliteitsverbetering binnen het onderwijs? Misschien wel, maar dat is een verhaal voor een ander moment. Voor nu moet ik even terug naar de essentie van mijn verhaal. Het waarom van de plank die wordt misgeslagen.
Als we gaan kijken kunnen we 3 hoofdgroepen onderscheiden van cursisten. Cursisten die terecht of onterecht vinden dat ze het allemaal al wel begrijpen. “Wat moet jij ons nog leren mentaliteit” de “we hebben dit al 100X gedaan gedachte”. Dan is er ook de groep cursisten die wel door hebben dat ze wat moeten leren/ veranderen, maar niet weten of geloven in de oplossing die de instructeur ze kan bieden. De laatste groep is de hekken sluiter en bestaat uit de cursisten die door hebben dat ze nog moeten leren en ook geloven dat de geboden oplossing die jij ze als instructeur aandraagt toereikend is.
Als we deze drie groepen nu eens terug vertalen naar bijvoorbeeld het reanimatie onderwijs. Dan zou elke groep een andere opening van de cursus nodig hebben. Er zou een verschil moeten zijn tussen confrontatie, discussie en introductie. Deze diversiteit van opening van je cursus wordt echter volgens het lesplan niet geboden. Dit betekent dat je altijd een introductie doet waardoor je 2 van de 3 groepen nooit in hun leercurve kunt krijgen. De ontwikkelingen binnen het onderwijs gaan door. We komen steeds tot nieuwe inzichten alleen worden deze niet meer gedeeld binnen het onderwijs van de huidige organisaties.
Tijdens mijn instructeurscursussen besteed ik veel meer aandacht aan het uitbouwen van de kennis van de instructeur. De focus ligt minder op het witte (verpleegkundige) deel, maar meer op de didactische achtergrond en het overbrengen van kennis.

Ben jij een instructeur en wil je graag instructeur worden en vind je het leuk om eens van een andere kant de zaken te bekijken? Dan nodig ik je bij deze uit om de uitdaging aan te gaan en je in te schrijven op een van onze instructeurs opleidingen of herhalingen. Trust me, er zal een hele nieuwe wereld voor je open gaan.

Misschien ook leuk om te weten ik ben bezig met mijn 3e E-book: “Goed is nooit goed genoeg”,  waarin ik nog verder mijn visie op lesgeven en onderwijs met je wil delen. Waarom ik denk dat er veel leerwinst valt te behalen en hoe we dit samen kunnen uitvoeren. Ik verwacht eind volgende maand mijn nieuwste E-book met jullie te kunnen delen.

Wij gebruiken google analytics

Om onze website te verbeteren maken wij gebruik van google analytics, gaat u hiermee akkoord?Tevens maken wij ook gebruik van mouseflow om onze pagina's te kunnen optimaliseren voor uw gebruiksgemak. Mocht u niet willen dat wij deze gegevens verzamelen, dan kunt u zich hier afmelden.